Pelle is volop bezig met leren lopen. Sinds een week of zo heeft hij het trucje door en vindt het heel erg leuk! Het begon met 2 stapjes van de ene bank naar de andere, maar hij heeft het snel uitgebreid. Echt lopen, zeker lopen, van a naar b zonder te vallen zit er nog niet in, maar voor een pas of 20 en gisteren zelfs met een stukje lopen, door de knieën zakken om iets op te pakken, weer opstaan en verder lopen gaat het goed.
Gisteren ging het alleen even iets minder goed. Hij stond bij de bank, wilde richting andere bank lopen, maar viel om. Op zich nog niet zo dramatisch, maar helaas stond de punt van het tafeltje in de weg en kwam hij precies met z'n wenkbrauw op dit puntje... Da's niet goed!
Luid geschreeuw, veel bloed natuurlijk, het was niet aangenaam. Het leek wel even goed pijn te doen te horen aan z'n gebrul, maar eigenlijk was hij vrij snel weer rustig. (Lang leve de borstvoeding!) Nadat het ergste bloed was weg geveegd bleek het toch best wel een grote wond te zijn. En ook op een plek waarvan je niet wil dat het lelijk aan elkaar groeit en een enorm litteken veroorzaakt.
Toevallig had ik Daan net aan de telefoon, die eerst hysterisch gehuil hoorde en vervolgens "Ik bel je zo terug". Dat zijn altijd de fijne onzekerheden in het leven! Ik heb eerst de pediatrician gebeld, maar het was 12:30 uur en die waren aan het lunchen. Daarna heb ik Daan maar even teruggebeld, om te vertellen wat er gebeurd was. Vervolgens heb ik Pelle in de auto gezet en ben naar de Eerste Hulp gereden.
Gelukkig zijn mijn ouders nu hier, want dat maakte het allemaal een stuk makkelijker. Sowieso kon ik Hidde die nog in bed lag lekker laten liggen en hoefde ik alleen maar naar Pelle om te kijken. Oma lette wel op de andere 2. Bovendien zou de loodgieter komen, waar ik nu ook niet nog eens over hoefde te bellen dat er toch niemand thuis zou zijn. Opa is achterin naast Pelle gaan zitten om te voorkomen dat hij in de wond zou gaan wrijven en de wond daarmee groter en lelijker zou maken.
Na al het papierwerk op de Eerste Hulp (volgens mij kun je daar echt beter niet komen als je een levensbedreigend probleem hebt!) had de arts relatief goed nieuws. Het was een mooie wond die niet week. Doordat hij zo weinig haar heeft en dus ook weinig haar op z'n wenkbrauwen (zie je wel, ik wist wel dat het ergens goed voor was!) kon hij het lijmen. Als hij meer haar had gehad had hij het moeten hechten. Nu vond Pelle dit al duidelijk niet leuk, maar hechten was nog een stuk onaangenamer geweest voor iedereen volgens mij!
![]() |
De patiënt ligt op de behandeltafel |
![]() |
Rode vlekken van het harde huilen |
![]() |
De wond van dichtbij... |